Zmiana warunków wykorzystania tlenu przez tkanki

Warto tu wspomnieć także o tym, że zwiększone wytwarzanie 2,3-DPG i przesunięcie w prawo krzywej dysocjacji oksyhemoglobiny stwierdzono u ludzi z przewlekłą nieswoistą chorobą oddechową i z wadami serca przebiegającymi z obniżeniem prężności tlenu we krwi. Jeszcze raz ujawnia się podobieństwo podstawowych mechanizmów fizjologicznych, umożliwiających życie zdrowych ludzi w krańcowych warunkach środowiska i życie ludzi dotkniętych ciężką chorobą. Poznawanie dróg i mechanizmów przystosowania organizmu do niezwykłego środowiska przybliża jednocześnie zrozumienie istotnych zagadnień patologii człowieka.

Do omówionych wyżej dwu ogniw mechanizmu aklimatyzacji wysokościowej – „walki o tlen” i zwiększenia sprawności jego transportu w organizmie – trzeba dodać jeszcze jedno, o szczególnie dużym znaczeniu. Ogniwem tym jest zmiana warunków wykorzystania tlenu przez tkanki. W czasie długotrwałego przebywania w warunkach upośledzonego zaopatrzenia organizmu w tlen w tkankach obwodowych zachodzą zmiany, które zwiększają zdolność wychwytywania przez nie tlenu niesionego przez krew i bardziej ekonomicznego wykorzystywania go w toku przemiany materii. Są to zmiany morfologiczne i ultrastrukturalne, zmiany składu chemicznego komórek i aktywności enzymów kontrolujących ich metabolizm i in.

W świetle dzisiejszej wiedzy o omawianych zjawiskach te właśnie najgłębsze i najbardziej subtelne zmiany na poziomie komórkowym są w głównej mierze odpowiedzialne za lepszą tolerancję hipoksji wysokościowej przez ludzi zaaklimatyzowanych i tkwią u podłoża różnic w jej tolerowaniu między mieszkańcami wysokich gór a mieszkańcami nisko położonych rejonów.

Leave a Reply