W warunkach hipoksji wysokościowej..

W warunkach hipoksji i alkalizacji środowiska preferowany ma być ten drugi tor metaboliczny, z wytworzeniem 2,3-DPG. Stężenie tego związku w. krwinkach czerwonych zwiększa się. Stwierdzono, że zredukowana hemoglobina (która oddała już tlen) wykazuje tendencję do wiązania 2,3-DPG. Po przyłączeniu tego związku zmniejsza się zdolność wiązania przez nią tlenu. Krzywa wiązania tlenu przez hemoglobinę przesuwa się więc w prawo, jej powinowactwo do tlenu maleje.

W warunkach hipoksji wysokościowej można by więc było oczekiwać większego wytworzenia w krwinkach czerwonych 2,3-DPG i zmniejszenia powinowactwa hemoglobiny do tlenu. Należy przypomnieć, że hiperwentylacja powoduje alkalizację krwi, co występuję w ciągu pierwszych dni pobytu na dużej wysokości. I ten czynnik powinien spowodować zwiększone powstawanie 2,3-DPG i przesunięcie w prawo krzywej dysocjacji oksyhemoglobiny.

Zasadność rozumowania tego rodzaju zaczęła znajdować potwierdzenie eksperymentalne. Zaczęto opisywać wzrost stężenia 2,3-DPG w krwinkach czerwonych w toku aklimatyzacji do środowiska wysokogórskiego oraz większe stężenie tego związku u ludzi stale przebywających na dużej wysokości niż u mieszkańców okolic leżących na poziomie morza. Tak np. stwierdzono, że stężenie 2,3-DPG w krwinkach jest o 10-20% wyższe u stałych mieszkańców Leadville i Climax w stanie Kolorado czy o około 20% wyższe u mieszkańców Morococha (4540 m) niż u ludzi żyjących na poziomie morza. Wydawało się już, że wyjaśnione zostało ważne ogniwo mechanizmu aklimatyzacji wysokościowej. Zwiększenie stężenia 2,3-DPG zmienia właściwość hemoglobiny ułatwiając przez nią oddawanie przyłączonego w płucach tlenu tkankom, stężenie zaś 2,3-DPG wzrasta w toku adaptacji i aklimatyzacji wysokościowej. Po przeprowadzeniu dokładniejszych badań okazało się, że rola 2,3-DPG w aklimatyzacji jest nie tak jasna, jeżeli w ogóle jest rolą dostrzegalną.

Leave a Reply