Utrata wapnia – kontynuacja

Przyczyną odwapnienia kości jest zapewne zmniejszenie ucisku działającego normalnie, na Ziemi, wzdłuż długiej ich osi. Organizm człowieka traci wapń również w warunkach ograniczenia aktywności ruchowej, to ograniczenie nie jest jednak jedynym czynnikiem odpowiedzialnym za utratę wapnia podczas lotów kosmicznych. Wprowadzenie intensywnych ćwiczeń fizycznych do programu zajęć kosmonautów tylko częściowo redukowało utratę wapnia.

Utrata ta podczas 84 dni lotu po orbicie okołoziemskiej wynosiła średnio 4 g, co z fizjologicznego punktu widzenia jest wielkością bardzo dużą. Wysuwano na podstawie wyników dotychczasowych badań przypuszczenia, że sama postępująca z przedłużaniem się lotu utrata wapnia ustrojowego i związana z nią demineralizacja układu kostnego stanowić będą czynnik ograniczający czas tolerowanego przez człowieka przebywania w przestrzeni kosmicznej do 6-8 miesięcy, o ile oczywiście nie zostaną znalezione skuteczne środki hamujące tę utratę. Trwająca dłużej utrata wapnia musi spowodować bowiem nieodwracalne zmiany patologiczne w układzie kostnym. Występuje też realne niebezpieczeństwo formowania kamieni w układzie moczowym.

Czynność narządu krążenia i wydolność fizyczna. Trudno dzisiaj precyzyjnie oddzielić znaczenie pozostawania w stanie nieważkości i ograniczenia aktywności ruchowej podczas lotów kosmicznych jako czynników determinujących zmiany zachodzące podczas tych lotów w czynności układu krążenia i wydolności fizycznej kosmonautów. Wydaje się, że bezczynność ruchowa, w porównaniu z normalną aktywnością ruchową na Ziemi, ma znaczenie decydujące (choć nie wyłącznie) i dlatego zagadnienie to szerzej omówione jest w innym miejscu tego rozdziału.

Leave a Reply