Ujemny lokalny efektem działania zimna

Najczęściej na działanie niskich temperatur narażone są ręce, stopy i twarz. Ujemnym lokalnym efektem działania zimna na te części ciała jest niedokrwienie skóry, które może stać się przyczyną odmrożeń. Zmniejszenie skórnego przepływu krwi ma wprawdzie znaczenie termoregulacyjne, redukuje bowiem utratę ciepła do otoczenia, ale trwając dłużej prowadzi do upośledzenia zaopatrzenia skóry w tlen i do obniżenia jej temperatury w stopniu grożącym uszkodzeniem jej komórek.

U ludzi zaaklimatyzowanych do zimna zarówno skórny przepływ krwi, jak i zależna od niego temperatura skóry są wyższe niż u ludzi nie zaaklimatyzowanych. Szczególnie typową cechą miejscowej aklimatyzacji do zimna jest występowanie częstszych i większych niż przed aklimatyzacją fal rozszerzania naczyń krwionośnych skóry kończyn narażonych na zimno (patrz str. 343) i przy mniejszym niż u ludzi nie zaaklimatyzowanych obniżeniu temperatury skóry. Zmiany te mają charakter miejscowy, dotyczą tych pól skóry, które bezpośrednio były często narażone na działanie niskich temperatur. Zwiększają one tolerancję zimna, ograniczając zaś zmniejszenie skórnego przepływu krwi w narażonych na zimno częściach ciała, zmniejszają niebezpieczeństwo odmrożeń i zmniejszają efekty bólowe towarzyszące niedokrwieniu tkanki. Ważne jest też, że przy utrzymywaniu wyższej temperatury skóry zmniejszają się reakcje presyjne – opisane wyżej wzrosty ciśnienia tętniczego krwi, obciążające pracę serca. Zmniejsza się uczucie drętwienia palców i zaburzenia czucia dotyku, zmniejsza się też redukcja siły mięśniowej w zimnym otoczeniu.

Leave a Reply