Uczestnicy wypraw himalajskich

Czas przetrwania w takich warunkach zależy jednak od wysokości nad poziomem morza. Pełna aklimatyzacja osiągana jest tylko na umiarkowanie dużych wysokościach. Na wysokości około 3000-5000 m człowiek może przebywać długi czas zachowując zdolność do wykonywania różnorakich czynności życiowych, zapewniających pokrycie podstawowych potrzeb biologicznych, społecznych i in„ ale tracąc zdolność do bardzo dużych wysiłków fizycznych, ryzykując zakłócenia w rozmnażaniu się lub obciążenie ewentualnego potomstwa wadami wrodzonymi i in. Częściowa aklimatyzacja jest możliwa do wysokości około 7000 m n.p.m. Przejawia się ona polepszeniem w ciągu kilku dni samopoczucia, funkcji neuropsychicznych, zdolności wysiłkowej itp., pozwala jednak tylko na krótkie pozostawanie na takiej wysokości.

Uczestnicy wypraw himalajskich podawali, że do wysokości około 6000 m zwykle nie cierpieli na uchwytne subiektywnie zakłócenia sprawności psychofizycznej. Niektórzy z nich, obdarzeni odpowiednim talentem, tworzyli tam dzieła poetyckie nie ustępujące ich dziełom powstałym w warunkach normalnego życia, malowali obrazy czy pisali dzienniki o wysokiej wartości literackiej. Na wysokości 5800 m wyniki testów psychologicznych były w pełni zadowalające. Natomiast podczas ataku na Mt Everest, na wysokości 7900 m, wszyscy uczestnicy wyprawy- której towarzyszyli lekarze, fizjolog G.L.C.E. Pugh i chirurg M.P. Ward, prowadzący badania i obserwacje medyczne – okazywali wyraźne objawy zaburzeń w sferze emocjonalnej, głównie o charakterze depresji. Podobnie jak podczas dawnych wypraw balonowych, niektórzy nie dostrzegali zmian własnego stanu psychicznego lub dostrzegali jego zaburzenia dopiero po rozpoczęciu oddychania tlenem, znoszącego częściowo objawy hipoksji.

Tabela VII.2 przedstawia dane zestawione przez Griffith L.C.E. Pugha, wybitnego angielskiego specjalistę w zakresie adaptacji wysokościowej, towarzysza wielu wypraw w Himalaje. Dane te podają najdłuższy czas, przez jaki

Leave a Reply