Ubytek ciężaru ciała

Mimo tych trudności zdołano – na podstawie uzyskanych dotychczas danych – zarysować ogólny obraz zmian zachodzących w organizmie człowieka w stanie nieważkości, tworząc w ten sposób przesłanki do stawiania hipotez na temat mechanizmów fizjologicznej adaptacji do nieważkości i granic jej tolerancji przez człowieka.

Do roku 1977 przebywało w przestrzeni kosmicznej 82 ludzi – 39 kosmonautów radzieckich (w tym jedna kobieta) i 43 astronautów amerykańskich. Czas pobytu w przestrzeni kosmicznej wynosił od 1,8 godz. (Jurij Gagarin) do 84,1 (trzech członków załogi Skylab-4).

W roku 1984 liczba kosmonautów (i kosmonautek) była już kilkakrotnie większa, a czas jednorazowego przebywania człowieka (kosmonauci radzieccy) w przestrzeni kosmicznej przekroczył 230 dni. Był to sukces przede wszystkim programu działań (dozowane wysiłki fizyczne, stosowanie zmiennego ciśnienia na dolną część ciała itp.) przeciwstawiających się negatywnym czynnikom lotu kosmicznego, a nie – rozwijających adaptację do tych czynników.

Ubytek ciężaru ciała. U większości członków załóg pojazdów kosmicznych stwierdzano podczas lotu w przestrzeni kosmicznej znaczny ubytek ciężaru ciała. Była to bodaj najdobitniej i najbardziej systematycznie stwierdzana zmiana występująca w organizmie człowieka w warunkach nieważkości. Doświadczali jej amerykańscy, radzieccy i inni kosmonauci, uczestniczący w różnych lotach kosmicznych. U amerykańskich astronautów (w lotach do roku 1979) ubytek ciężaru ciała w warunkach nieważkości wystąpił w 40 na 43 przypadki i wyniósł średnio 2,8 kg, w zakresie od 1,1 kg do aż 6,6 kg.

Leave a Reply