Typy aklimatyzacji do zimna jących rejony środkowej Australii

Wspomniano już wyżej, że przez długie okresy są oni narażeni na niską temperaturę otoczenia, przed którą nie chroni ich ani odzież (nie noszą), ani bardzo prowizorycznie klecone szałasy.

U ludzi tych w okresie ekspozycji na zimno nie wzrasta natężenie przemiany materii, a temperatura skóry, zwłaszcza rąk i stóp, spada do bardzo niskich wartości 12-15°C. Obniża się również temperatura wewnętrzna ciała, nieraz do 35°C, i utrzymuje się na poziomie niższym niż u ludzi pochodzenia europejskiego, zaaklimatyzowanych i pozostających w analogicznych warunkach zimnego otoczenia.

Ma to być uwarunkowana genetycznie cecha aklimatyzacji do zimna tej właśnie grupy krajowców australijskich. Ich tolerancja zimna nie jest związana ze zwiększeniem walki organizmu o utrzymanie homeostazy termicznej. Przeciwnie – rezygnacja z tej walki pozwala na bardziej oszczędną gospodarkę energetyczną, co jest istotne w warunkach niedoborów pokarmowych. Jednocześnie wykształciła się u nich odporność organizmu na obniżenie jego temperatury. Jest to sposób aklimatyzacji, ale – trzeba stwierdzić – mało skuteczny. L.udzie ci, narażeni na znaczniejsze obniżenie temperatury otoczenia, reagują w sposób podobny do Europejczyków i źle znoszą głębszą hipotermię.

Ciekawe, że długotrwale narażenie ich na niską temperaturę otoczenia w okresie zimy może zwiększyć dalej ich tolerancję zimna, za pomocą opisanych wyżej mechanizmów, których działanie stwierdzono u europejskich i innych członków wypraw polarnych. Oba typy aklimatyzacji do zimna ilustruje ryc. VIII.25.

Leave a Reply