Skuteczność wzrostu hematokrytu

Trudniej jest wyjaśnić mechanizm, którego działanie powoduje zmniejszenie ogólnej objętości osocza, również przyczyniając się do podwyższenia wskaźnika hematokrytowego i zwiększenia pojemności tlenowej krwi. Nie ma nawet dotychczas pewności, czy jest to rzeczywiście efekt działania fizjologicznego mechanizmu homeostatycznego, współuczestniczącego w przystosowaniu do niedoboru tlenu w powietrzu, czy też uboczne tylko następstwo utraty wody ustrojowej w wyniku większego jej parowania na dużych wysokościach poprzez skórę i płuca. Względne zwiększenie masy krwinkowęj jest większe niż zmniejszenie objętości osocza i dlatego ogólna objętość krwi w organizmie ludzi zaaklimatyzowanych jest większa niż u ludzi niezaaklimatyzowanych.

Skuteczność wzrostu hematokrytu jako ogniwa w mechanizmie aklimatyzacji wysokościowej jest jednak ograniczona. Wraz ze zwiększeniem się hematokrytu rośnie lepkość krwi jako cieczy. Przemieszczenie jej wdłuż układu rur, jaki stanowią naczynia krwionośne, staje się coraz trudniejsze, wymaga coraz większej pracy serca, z czym wiąże się coraz większe zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Jest to więc mechanizm samoograniczający się.

Zwiększenie liczby krwinek czerwonych, wzrost hematokrytu i pojemności tlenowej krwi stanowią tylko część rozwijających się w niej zmian adaptacyjnych do niedoboru tlenu. Od kilku lat duże zainteresowanie budzi możliwość zmiany powinowactwa hemoglobiny do tlenu podczas pobytu człowieka w warunkach niskiego ciśnienia parcjalnego tego gazu w powietrzu.

Leave a Reply