Różnice w odporności na działanie niskiej temperatury otoczenia

Istnieją duże różnice w indywidualnej odporności na wpływ zimnego otoczenia. W wodzie o „ziębiącym” działaniu decyduje nie tylko jej temperatura, ale i przewodnictwo cieplne, wyższe kilkakrotnie od przewodnictwa cieplnego powietrza. Dlatego „siła chłodząca” wody o tej samej temperaturze co powietrze jest wielokrotnie większa.

Wspomniane różnice w odporności na działanie niskiej temperatury otoczenia zależą przede wszystkim od izolacyjnych właściwości powierzchniowych warstw ciała: grubości podskórnej tkanki tłuszczowej i sprawności reakcji naczynio- skurczowych (zmniejszenie przepływu krwi) w tej tkance. Przebieg zmian temperatury ciała przy zanurzeniu w wodzie o temperaturze 29°C ilustruje ryc. VIII.16.

Opisywano przypadek przeżycia człowieka w wodzie o temperaturze -1°C przez 9 godzin! Był to człowiek o wyjątkowo grubej tłuszczowej tkance podskórnej. Dla uwidocznienia indywidualnych różnic w zdolności przetrwania zimna warto tu przypomnieć – na tle opisanego przypadku – że większość ludzi ginie w wodzie o temperaturze bliskiej 0°C już po godzinie.

Znaczenie ma też rodzaj ubioru, zwłaszcza nieprzepuszczalnego dla wody. Na podstawie tych badań opracowano sposoby ratowania życia rozbitków morskich. Uwagę skoncentrowano na ochronie przed oziębieniem organizmu, tzn. przed kontaktem z zimną wodą. Drogą wiodącą do tego celu było podczas wojny skonstruowanie automatycznie nadmuchujących się łodzi „dinghy”, w które wyposażono jednostki pływające i samoloty, opracowano nieprzepuszczalne dla wody ubiory ochronne itd. Żaden jednak z tych „technicznych” sposobów ochrony przed hipotermią nie daje rękojmi przetrwania w zimnej wodzie.

Leave a Reply