Rozbitkowie ze statku „Dumaru”

Nie mniej dramatyczne są zapisy przeżyć rozbitków katastrof morskich. Do najcięższych dolegliwości i w tym przypadku należy uczucie „palącego pragnienia”. Odwodnienie organizmu jest obok hipotermii największym zagrożeniem dla życia w takich sytuacjach.

W roku 1792 fregata brytyjska „Pandora”, wysłana dla poskromienia buntu na żaglowcu „Bounty”, wpłynęła na rafę i zatonęła. Rozbitkom, którzy w czterech odkrytych łodziach usiłowali uratować się, sterując w kierunku wyspy Timor na Oceanie Indyjskim, towarzyszył głód i pragnienie. Ci, którzy starali się złagodzić je pijąc własny mocz, zmarli jeszcze w drodze. Chirurg Royal Navy, G. Hamilton, opisał udręki rozbitków. Najwięcej cierpienia sprawiało pragnienie, dominujące nad wszystkimi innymi dolegliwościami. U jednego z rozbitków siła tego cierpienia była tak wielka, że doprowadziła do zaburzeń psychicznych, które ustąpiły dopiero w kilka miesięcy po uratowaniu się.

W roku 1918 rozbitkowie ze statku „Dumaru” dryfowali na łodziach ratunkowych przez 24 dni, zanim osiągnęli wyspę Lamar na Archipelagu Malajskim. Przeszło 10 lat później relację rozbitków opublikował C. Thomas, zainteresowany głównie przypadkami kanibalizmu, jakie miały się tam zdarzyć. Zapasy wody do picia wyczerpały się szybko, a gwałtownie narastające pragnienie, któremu towarzyszyło obrzmienie zupełnie już suchego języka, głębokie rany warg i krtani pękających pod wpływem słonej wody morskiej, jakiej rozbitkowie używali do ochłodzenia jamy ustnej, wywoływało nasilający się niepokój, wybuchy histerii i in. Trzynastego dnia niektórzy rozbitkowie doprowadzeni do utraty kontroli nad sobą przez nakładający się na odwodnienie wpływ upalnej pogody zaczęli pić wodę morską. Ci, którzy zaczęli pić, nie mogli już oderwać się od niej i przyspieszyli tym własną śmierć.

Wiele danych, dotyczących fizjologii człowieka w krańcowych warunkach zagubienia na morzu, dostarczyły sprawozdania z katastrof morskich, prowadzone przez specjalnie do tego powołane jednostki. Celem analizy tych sprawozdań było opracowanie biologicznie optymalnej strategii postępowania ludzi zagrożonych odwodnieniem organizmu i hipotermią.

Leave a Reply