Richter i jego badania

W swoich wczesnych (1936) badaniach Richter umieszczał szczury doświadczalne pojedynczo w osobnych klatkach. Poza standardowym pokarmem miały one zapewniony stały dostęp do dwu płynów do picia – wody i 1% roztworu NaCl. W warunkach kontrolnych zwierzęta nie rozróżniały tych roztworów – wypijały codziennie tyle samo płynów z każdej buteleczki – około 16 ml. Kiedy jednak części zwierząt usunięto operacyjnie nadnercza, powodując w ten sposób wzrost nerkowej utraty soli, szczury zaczynały pić prawie wyłącznie roztwór chlorku sodu. Wypijały w ciągu doby około 28 ml roztworu soli i tylko 3-4 ml wody.

Kiedy w innych doświadczeniach dawano do wyboru wodę lub bardziej stężony niż poprzednio, 3% roztwór soli, w warunkach kontrolnych zwierzęta piły prawie wyłącznie wodę. Roztwór soli „rozpoznawały” i nie tolerowały go. Po doświadczalnym wytworzeniu niedoboru soli w organizmie (za pomocą usunięcia nadnerczy) propoicja ta odwracała się. Wstrzykiwanie wyciągów z nadnerczy zwierzętom z usuniętymi nadnerczami, wykazującym wybitną preferencję roztworu soli w stosunku do ofiarowanej im wody, lub wszczepienie im pod skórę skrawków kory nadnerczy przywracało wyjściową sytuację: zwierzęta traciły zainteresowanie solą i znów piły prawie wyłącznie wodę.

Ciekawe są też badania, w których stwierdzono na podstawie dokładnych pomiarów u szczurów karmionych dietą zróżnicowaną pod względem składu, stopniowe zwiększanie się spożycia pokarmów zawierających dużo soli w okresie ciąży, a zwłaszcza laktacji. Uderzająca jest zbieżność wyników tych badań z wspomnianymi wyżej obserwacjami częstego odwiedzania przez niektóre dzikie zwierzęta w tym właśnie okresie życia rejonów obfitujących w słone źródła i skały bogate w chlorek sodu, sole wapnia, związki fosforu itd.

Leave a Reply