Renina we krwi

W omawianej sytuacji zmniejszyło się stężenie sodu w płynie zewnątrzkomór- kowym. Obniżenie stężenia sodu spowodowało zwiększone wytwarzanie aldosteronu w korze nadnerczy i wzrost jego stężenia we krwi. Wzrost stężenia aldosteronu we krwi spowodował zwiększoną retencję sodu w cewkach nerkowych oraz zmniejszone jego stężenie w moczu i w ten sposób zwolnienie ubytku ustrojowych zasobów chlorku sodu.

Zmniejszenie ilości chlorku sodu w płynie zewnątrzkomórkowym może być wykryte i na innej drodze. Kiedy ze zmniejszeniem się ilości chlorku sodu i, w ślad za nim, objętości płynu zewnątrzkomórkowego zmniejsza się objętość krwi (osocza), maleje jej dopływ do nerek. Słabiej rozciągane są przez krew tęt- niczki doprowadzające ją do wspomnianych wyżej kłębków nerkowych. Tuż przy ujściu tzw. tętniczek doprowadzających do kłębków nerkowych (ryc. V.10) ściany ich grubieją i pojawiają się w nich komórki gruczołowe: powstaje w nich związek zwany r e n i n ą, który z tych komórek przenika do krwi.

Renina powstaje w mniejszych ilościach wówczas, gdy ściany tętniczek doprowadzających są bardziej rozciągnięte, i w większych, gdy mniejsze jest rozciąganie ich przez krew płynącą tymi tętniczkami do kłębków.

Renina we krwi działa na krążący w składzie osocza polipeptyd tzw. a n g i o- tensynogen, przekształcając go (odszczepia od niego dwa aminokwasy) w angiotensynę I. W naczyniach krwionośnych, zwłaszcza w płucach, znajduje się enzym, który przekształca angiotensynę Iw angiotensynę II (znowu skrócenie łańcucha aminokwasowego). Ten ostatni związek poza działaniem naczynioskurczowym, wywieranym na drobne tętniczki (przyczynia się ro do podwyższenia ciśnienia tętniczego krwi), działa pobudzająco na wytwarzanie aldosteronu. Pobudza wydzielanie aldosteronu także angiotensyna III (nie działa na naczynia) powstająca z angiotensyny II. Sekwencja zdarzeń jest znowu podobna: zmniejszenie ilości soli – zmniejszenie objętości płynu zewnątrz- komórkowego i osocza krwi – zwiększone wydzielanie aldosteronu – oszczędzanie nerkowe soli – zwolnienie tempa ubytku rezerw ustrojowych soli, a co za tym idzie i zwolnienie zmniejszenia się objętości płynu zewnątrzkomórkowego i osocza krwi. krew płynąca tętniczką doprowadzającą do kłębka nerkowego

Leave a Reply