Przewlekła hipoksja: aklimatyzacja wysokościowa

Jak wspomniano już wyżej, biosfera człowieka ograniczona jest wysokością około 3000 m nad poziomem morza. Nad szczytami Himalajów przelatują ptaki, na turniach Kilimandżaro można dostrzec ich gniazda, ale człowiek na tych wysokościach pojawia się tylko przelotnie, dla realizacji specjalnych zadań i celów. Napór czynników niegościnnego środowiska zmusza go do zejścia niżej, uniemożliwia normalne życie lub grozi śmiercią.

Dłużej trwające narażenie człowieka na wpływ środowiska wysokogórskiego dotyczy uczestników wypraw alpinistycznych, robotników i innych członków ekip zaangażowanych w budowę wysoko przebiegających szlaków komunikacyjnych, a także ludzi, którzy później korzystają z tych dróg (w Ameryce Północnej wiele linii kolejowych przebiega na wysokości 3000-4000 m, w Ameryce Południowej – powyżej 4500 m), żołnierzy jednostek specjalnych i oddziałów strzegących granic państw oddzielonych pasmami wysokich gór i – oczywiście – stałych mieszkańców górzystych krajów, ludzi odwiedzających te kraje i in.

Na organizm człowieka przebywającego w środowisku wysokogórskim działa cały kompleks czynników obciążających jego organizm. Omawiany w tym rozdziale wpływ obniżonego na dużej wysokości ciśnienia parcjalnego tlenu we wdychanym powietrzu należy do głównych spośród tych czynników, ale nie zawsze jest głównym, czy tym bardziej jedynym czynnikiem ograniczającym możliwość przetrwania człowieka w tym środowisku. Bardzo duże znaczenie ma wpływ niskiej temperatury, niskiej wilgotności powietrza, silnego na tej wysokości promieniowania nadfioletowego i kosmicznego, ograniczone życie biologiczne (pokarm), brak odpowiedniej wody do picia i in.

Leave a Reply