Przewlekła hipoksja: aklimatyzacja wysokościowa cz. II

Czynniki te omówione są w innych miejscach tej książki. Tutaj uwaga pozostanie skupiona na wpływie hipoksji i możliwości częściowego przystosowania się do niej organizmu w przypadku stopniowego jej narastania i długotrwałego działania lub działania od chwili urodzenia.

O tym, w jaki sposób wpływa na organizm człowieka nagłe obniżenie ciśnienia atmosferycznego, była mowa wyżej. Podobnie wygląda podstawowy mechanizm wpływu na ustrój obniżonego ciśnienia atmosferycznego, gdy działa ono długotrwale. Organizm człowieka może prawidłowo funkcjonować tylko wtedy, kiedy ma zapewniony stały dopływ tlenu z otaczającego powietrza do wszystkich tkanek: tam tlen zostaje wykorzystany w procesach spalań komórkowych (utlenianie) leżących u podłoża zjawisk życia. Przepływ tlenu z powietrza pęcherzyków płucnych do komórek zachodzi tylko wówczas, gdy między tymi dwoma „końcami” systemu transportu tlenu istnieje dostateczna różnica ciśnień (prężności) tego gazu (ryc. VII.7). Jeżeli więc ciśnienie tlenu w pęcherzykach płucnych zmniejsza się wraz ze zmniejszeniem się ciśnienia atmosferycznego w miarę wznoszenia się na coraz większą wysokość, transport dostatecznych ilości tlenu do komórek staje się coraz trudniejszy. Występują objawy niedotlenienia wysokościowego i uruchamiane są mechaniwny fizjologiczne częściowo przynajmniej kompensujące zmniejszenie ciśnienia parcjalnego tlenu w powietrzu.

Początkowo objawy te pojawiają się tylko podczas wysiłków fizycznych, gdy zapotrzebowanie organizmu na tlen zwiększa się. Wykonanie wysiłku staje się coraz trudniejsze, występuje podczas jego wykonywania początkowo uczucie zadyszki, a później wyraźnej duszności, częstość skurczów serca jest coraz większa i często występuje uczucie kołatania serca, pogarsza się koordynacja ruchów. Po przekroczeniu wysokości około 3000 m, a przez niektórych ludzi 2000 m, a nawet mniejszej, występuje zmienność nastroju, trudności z zasypianiem i bezsenność. Te ostatnie objawy są szczególnie częste i dokuczliwe. Pojawiają się zakłócenia czynności narządów zmysłów. Do najważniejszych należy upośledzenie widzenia w ciemności. Zmniejsza się ostrość wzroku i zdolność odróżniania zarysów odległych przedmiotów i in. Wcześnie mogą jednak występować powietrze atmosferyczne . . (suche) powietrze

Leave a Reply