Przeciążenia, wibracje i hałas cz. II

Fizjologiczny efekt przyspieszenia zależy nie tylko od osiąganej jego wielkości i kierunku działania, ale także od prędkości narastania i czasu działania. Przyjęto rozróżniać granice fizjologicznej i biologicznej tolerancji przyspieszeń przez organizm. Granicę fizjologicznej tolerancji przyspieszeń stanowi ta ich wielkość, po przekroczeniu której występują zakłócenia funkcji ustroju prowadzące do upośledzenia sprawności psychofizycznej człowieka przy zachowaniu jednakże pełnej sprawności organizmu i braku zmian patologicznych. Po przekroczeniu granicy biologicznej przyspieszenia występuje śmierć organizmu.

Największy wpływ na organizm wywierają przyspieszenia + Gz, najmniejszy zaś – przyspieszenia poprzeczne, skierowane od powierzchni klatki piersiowej ku kręgosłupowi lub przeciwnie ( + GX lub -Gx). Lepsza jest tolerancja znacznych przyspieszeń, lecz działających krótko, niż przyspieszeń niewielkich działających przez dłuższy czas. Pierwsze z nich wystawiają na próbę przede wszystkim mechaniczną wytrzymałość ciała, drugie – sprawność mechanizmów fizjologicznej regulacji funkcji.

Przyspieszenia poprzeczne, od klatki piersiowej ku kręgosłupowi ( + GX) – rzędu 3 G znoszone są nawet przez dłuższy czas bez wyraźnych dolegliwości i nie grożą uszkodzeniem ciała, 5 G- podobnie tolerowane są zwykle przez 5-10 minut, 8 G – przez 1-2 minuty. Przeciążenia: klatka piersiowa – kręgosłup tolerowane są lepiej, gdy ciało nachylone jest pod kątem 10-15° w kierunku działania przyspieszenia, kąt zaś w stawie biodrowym wynosi 80-120°. W takiej pozycji można znosić przeciążenie odpowiadające 16 G w ciągu 13-15 s.

Leave a Reply