Pierwsza ekspedycja polarna Scotta

W roku 1879 C.F. Hall opublikował obszerne sprawozdanie ze swojej wyprawy arktycznej. Przez 4 lata przebywał on wśród Eskimosów, prowadząc typowy dla nich tryb życia. Wielokrotnie wówczas uczestniczył w kilkumiesięcznych wyprawach na saniach w psich zaprzęgach. Temperatura w chwili opuszczania osiedla była niższa od -60°C i niewiele zmieniała się przez znaczną część czasu trwania wyprawy.

Podczas pierwszej ekspedycji polarnej Scotta dwunastu jej uczestników przez 59 dni przebywało w psich zaprzęgach długie dystanse w temperaturze sięgającej -40°C. A.C.B. Cherry-Gerrard w sprawozdaniu pt. Najgorsza podróż na świecie (The worst journey in the world) opisał wyprawę po jaja pingwinów, której uczestnicy przebywali przez cale dnie 5 tygodni jej trwania na saniach, śpiąc w namiotach przy temperaturze powietrza między -50 a -60°C.

Uczestnicy wyprawy Hubbarda w roku 1903 w głąb Labradoru zaskoczeni zostali przez niespodziewane opady śnieżne. Mimo braku ekwipunku, właściwej odzieży, a nawet butów, dwaj jej uczestnicy zdołali dotrzeć do osad ludzkich brnąc w samych skarpetach w śniegu i sypiając na śniegu pod okryciem koca.

Nie ulega wątpliwości, że niezależnie od jakości ubiorów uczestnicy tych wszystkich – i wielu innych – wypraw ulegać musieli bezpośredniemu działaniu niskiej temperatury i musieli wykształcić szczególną adaptację do jego działania, aby przeżyć w warunkach tak krańcowego stresu zimna.

Wielu przykładów niezwykłej odporności na zimno dostarczyła ostatnia wojna. Dostarczają jej i dzisiaj wyprawy wysokogórskie (ryc. VIII.19), badania grup etnicznych zaludniających tereny północy i tereny położone wysoko, wreszcie – specjalne badania fizjologiczne.

Leave a Reply