Ostra hipoksja – kontynuacja

Głębsze poznanie zaburzeń wywoływanych w organizmie przez hipoksję wysokościową jest niezbędne nie tylko dla coraz lepszego zabezpieczenia przed jej wpływem ludzi potencjalnie nią zagrożonych w związku z wykonywanym zawodem lub uprawianym sportem, dla opracowania sposobów postępowania w hi- poksji i leczenia jej skutków. Hipoksja, rozwijająca się w podobny lub inny sposób, ale przynosząca zawsze takie same następstwa dla organizmu, towarzyszy bardzo wielu stronom chorobowym i jest jedną z głównych przyczyn śmierci powodowanej przez różne choroby. Poznanie mechanizmów jej wpływu na organizm, granic tolerowania jej, sposobów usuwania – gdzie można – jej skutków jest więc zarazem zbliżeniem się do poznania jednego z kluczowych zagadnień medycyny klinicznej. Nie trzeba dodawać, że stanowi też drogę do wyjaśnienia podstawowych, ogólnych mechanizmów regulacji czynności organizmu i jego adaptacji do warunków życia, tzn. podstawowych problemów biologii człowieka.

Współczesne wojskowe i pasażerskie samoloty odrzutowe regularnie latają na wysokościach, na których ciśnienie atmosferyczne nie przekracza od 1/3 do 1/7 ciśnienia na poziomie morza, przewiduje się jednak, że w niedalekiej przyszłości szeroko wprowadzone zostaną transportowe samoloty ponaddźwiękowe, które będą osiągać podczas normalnych, handlowych lotów wysokość rzędu 18 tys.-19 tys. m, na której ciśnienie wynosi zaledwie około 1/17 swej wartości na poziomie morza.

Kabiny samolotów pasażerskich są oczywiście klimatyzowane, pilotów zaś samolotów wojskowych chroni przed działaniem niskiego ciśnienia odpowiedni ubiór i aparat tlenowy. Nie jest to zresztą zawsze pełna klimatyzacja, od czasu II wojny światowej przyjmuje się jako dopuszczalne dla załóg i pasażerów, przy oddychaniu powietrzem, ciśnienie odpowiadające wysokości 2500 m n.p.m. Na tej wysokości u większości ludzi nie występują jeszcze, zwłaszcza w spoczynku, istotne zmiany w sprawności funkcji psychofizycznych i czynności organizmu.

Leave a Reply