Organizm człowieka może rozpoznawać niedobór soli

Uwagi te dotyczą jednak tylko normalnych warunków bytowania. Pytanie, czy nerkowy mechanizm adaptacji do niedoboru soli wystarczy do zachowania jej dostatecznych zasobów w organizmie, zyskuje sens w odniesieniu do sytuacji, w której na długi okres zawartość soli w pokarmie zmniejsza się do śladowych wartości. Wtedy poszukiwanie soli i jej dodatkowe przyjmowanie staje się jedynym ratunkiem przed zmniejszaniem się objętości płynu zewnątrzkomórko- wego, objętości krwi, zapaścią krążeniową itd., nie mówiąc już o innych skutkach obniżonej zawartości w płynach ustrojowych chlorku sodu (zmiany pobudliwości tkanek, przykurcze mięśni zagrażające życiu, gdy dotkną mięśni krtani lub mięśni oddechowych i in.).

Dochodzimy więc znowu do pytania, czy organizm człowieka rozpoznaje niedobór soli i czy informacje o deficycie chlorku sodu w ustroju mogą aktywować analogiczny do pragnienia lub głodu mechanizm łaknienia soli? I czy w ogóle mechanizm taki istnieje?

Odpowiedź na pierwszą część tego pytania jest pozytywna. Organizm człowieka może rozpoznawać niedobór soli. Wykrycie deficytu soli jest przecież pierwszym ogniwem mechanizmu fizjologicznego, którego skutkiem aktywacji jest nerkowa retencja soli, zmniejszenie wydalania jej z moczem.

Szczegółowe omawianie tych zagadnień przekroczyłoby ramy tej książki. Wystarczy tu przypomnieć, że deficyt soli w organizmie może być wykryty w różny sposób m.in. jako zmniejszenie stężenia sodu we krwi, jako zmniejszenie objętości krwi (wtórne w stosunku do zmniejszenia ilości chlorku sodu w całej przestrzeni pozakomórkowej) i in.

Leave a Reply