Obniżenie ciśnienia parcjalnego tlenu w powietrzu pęcherzykowym

Inaczej wygląda sprawa na dużych wysokościach. Obniżenie ciśnienia parcjalnego tlenu w powietrzu pęcherzykowym może tak zredukować przepływ tego gazu do krwi, że nie wysyca się nim i niedotlenowana płynie na obwód.

Otóż stwierdzono, że ludzi urodzonych i żyjących na dużych wysokościach cechuje większa tzw. pojemność dyfuzyjna płuc. Nazwą tą określa się objętość gazu dyfundującego w jednostce czasu przez jednostkę powierzchni płuc, przy stałej różnicy ciśnień tego gazu między pęcherzykami płucnymi a krwią. Jeżeli pojemność dyfuzyjna płuc jest większa, więcej tlenu przenika z pęcherzyków płucnych do krwi. Taką właściwością cechuje się narząd oddechowy ludzi zaaklimatyzowanych do środowiska wysokogórskiego. Można ją jednak nabyć tylko w warunkach narażenia na hipoksję wysokościową od urodzenia. Zapewne rozwija się ona we wczesnym dzieciństwie. Przybysze z rejonów nizinnych, nawet po wieloletnim okresie adaptowania się do życia na dużej wysokości, nie nabywają tej cechy. Jest to jedna z przyczyn niedościgania przez przybyszy z nizin mieszkańców wysokich gór pod względem tolerowania hipoksji wysokościowej, nawet po wielu latach aklimatyzacji, a tym bardziej po kilkumiesięcznym lub kilkutygodniowym okresie przygotowywania się do ataku na najwyższe szczyty gór. Zdumiewająca i często opisywana przez uczestników wypraw alpinistycznych, dawniej przez podróżników, geografów i wojskowych, wytrzymałość tubylców na trudy wspinaczki czy podróży przez pasma wysokich gór była częściowo cechą ich organizmu nabytą w dzieciństwie i utrwaloną przez lata życia w górach.

Leave a Reply