Morfologizny substrat emocji

Późniejsze badania wykazały, że do morfologicznego substratu emocji trzeba zaliczyć jeszcze inne części ośrodkowego układu nerwowego, w szczególności tzw. układ limbiczny (ryc. VI. 1) i ciało migdałowate wraz z drogami nerwowymi łączącymi je z innymi częściami mózgu.

Okazało się, że jądra przedniej części wzgórza, zawój obręczy, hipokamp i podwzgórze tworzą obwód, którego aktywacja przez bodźce dochodzące zarówno z różnych pól czuciowych, jak i z kory mózgowej wyzwala wielokierunkowe reakcje somatyczne i wegetatywne, składające się na obraz pobudzenia emocjonalnego. Mogą to być bodźce wzrokowe, słuchowe, węchowe i in., informujące o pojawieniu się zagrożenia organizmu lub tylko sygnalizujące możliwość takiego zagrożenia (bodźce warunkowe). Bodźce te wyzwalają z czuciowych zakończeń nerwowych tych pól (np. receptory słuchowe, węchowe, wzrokowe) impulsy nerwowe, które docierają do neuronów opisanych wyżej struktur nerwowych, powodując ich aktywację. W sieciach neuronalnych tych właśnie struktur zachodzi integracja informacji docierających do nich z różnych receptorów i powstaje obraz zagrożenia odzwierciedlający (w wielkości pobudzenia) jego charakter i rozmiary. Odpowiednio do tak „wykształconego” obrazu wysłane zostają polecenia (wyładowane impulsy nerwowe) do ośrodków kontrolujących różne czynności somatyczne (ruchy, napięcia mięśni) i wegetatywne. Z ośrodków tych z kolei wysyłane są impulsy do mięśni szkieletowych i różnych narządów wewnętrznych, modyfikujące ich czynność w sposób składający się na obraz emocji.

Leave a Reply