Łaknienie soli – spostrzeżenia lekarskie i biologiczne

W komórkach kory nadnerczy powstaje m.in. aldosteron, hormon uczestniczący w regulacji wydalania soli przez nerki. Upośledzenie wytwarzania tego hormonu w przebiegu niektórych chorób nadnerczy staje się przyczyną wzmożonej nerkowej utraty soli, co może spowodować niedobór soli w organizmie. Do takich chorób należy choroba Addisona, u podłoża której najczęściej leży zniszczenie kory nadnerczy przez proces gruźliczy. W czasie kiedy leczenie tej choroby było jeszcze mało skuteczne, opisywano u dotkniętych nią pacjentów wśród innych objawów wzmożone łaknienie soli. Chorzy ci czasem zresztą nie uświadamiali tego sobie, okazywali apetyt na niektóre produkty, nie zdając sobie sprawy, że cechą tych produktów, która czyniła, że odpowiadały ich apetytowi, była wysoka zawartość soli. Często było to zdecydowane łaknienie soli. Niektóre przypadki wzmożonego łaknienia soli u tych chorych były bardzo demonstra- tywne. Jeden z badaczy tych zagadnień przytacza np. opis młodego człowieka z chorobą Addisona, który przed zjedzeniem steku pokrywał go warstwą soli o grubości przekraczającej 3 mm, do soku pomidorowego dodawał pół szklanki soli, solił owoce, a nawet lemoniadę. Przypadki drastycznego łaknienia soli, towarzyszącego zwiększonej jej utracie przez nerki, zdarzały się wśród pacjentów jeszcze w czasie studiów autora, w okresie powojennym.

Przypadki takie zdają się wskazywać na to, że organizm człowieka, którego dotknął brak soli, broni się przed pogłębianiem jej deficytu przez szczególną „preferencję smakową” słonych pokarmów.

Leave a Reply