Interesująca cecha aklimatyzacji wysokościowej

Jednym z ogniw w mechanizmie tej cechy jest duża pojemność dyfuzyjna płuc, ułatwiająca wymianę w nich gazów. Znamy tylko częściowo (a i to jest niepewne) właściwości organizmu stanowiące o zróżnicowaniu pojemności dyfuzyjnej płuc u ludzi urodzonych wysoko w górach i u mieszkańców nizin. Mieszkańców gór cechuje często większa liczba pęcherzyków płucnych, większa objętość krwi znajdującej się w naczyniach krwionośnych płuc i większa powierzchnia naczyń włosowatych płuc. Zwiększa to powierzchnię kontaktu krwi z powietrzem pęcherzykowym (przez omówioną barierę), pewne znaczenie może też mieć większa liczba krwinek czerwonych i większa ilość hemoglobiny w każdej objętości krwi.

Interesującą cechą aklimatyzacji wysokościowej jest korzystniejszy stosunek przepływu krwi przez płuca do przepływu powietrza przez różne ich partie. Polega to na tym, że właśnie przez te pęcherzyki płuc, które są lepiej wentylowa- ne przy oddychaniu, przepływa teraz więcej krwi, pęcherzyki zaś gorzej wentylowane pozostają gorzej ukrwione. Stosunek przepływu krwi przez płuca do przepływu powietrza staje się bardziej ekonomiczny.

Wszystkie omówione wyżej zmiany w czynności organizmu człowieka pozostającego przez dłuższy czas na dużej wysokości w warunkach niskiego ciśnienia barometrycznego i niskiego ciśnienia parcjalnego tlenu w atmosferze związane są z walką o tlen.

Drugim jej ogniwem jest usprawnianie transportu tlenu z płuc do tkanek. Transport tlenu zależy od właściwości samego transportera, czyli krwi, oraz od sprawności narządu krążenia – mechanizmu podtrzymującego stały ruch krwi i warunkującego m.in. właśnie jej funkcję transportową.

Leave a Reply