Inne czynniki środowiska wysokogórskiego

Ze wzrostem wysokości zwiększa się ryzyko innych chorób – opisywano przypadki zakrzepu tętnicy mózgowej, zawału serca, zapalenia płuc, ostrego obrzęku płuc. Była już mowa o tym, że inne – poza hipoksją – czynniki środowiska wysokogórskiego przyczyniają się do ograniczenia możliwości przetrwania człowieka na dużych wysokościach. Zimno, promieniowanie i in. omówiono gdzie indziej, tutaj trzeba jeszcze wspomnieć o czynniku, którego niedocenienie było jedną z biologicznych przyczyn niepowodzenia szeregu wypraw na Mt Everest. Obniżona na dużej wysokości prężność pary wodnej w powietrzu powoduje utratę przez organizm człowieka dużo większych niż na poziomie morza ilości wody w wyniku parowania jej z powierzchni skóry i płuc. Utratę wody poprzez płuca dodatkowo zwiększa nasilona na dużej wysokości wentylacja płuc. Podczas wyprawy na Mt Everest, już po zrozumieniu rangi zaopatrzenia jej uczestników w płyny do picia, wypijali oni dziennie 3-4 1 płynu, wydalając około 1,5 1 moczu. Znaczy to, że utrata wody na drodze parowania z powierzchni płuc, powierzchni skóry i ewentualnie potu wynosiła 1,5-2,5 1. Na poziomie morza, w temperaturze neutralnej, człowiek w spoczynku traci w ciągu dnia 600-800 ml wody w wyniku jej parowania ze skóry i powierzchni płuc. Odwodnienie organizmu wywiera wpływ głęboko upośledzający zdolność do wysiłków fizycznych, o czym pisano na str. 201.

Leave a Reply