Doznanie pragnienia „nie do wytrzymania”

Istnieją bezpośrednie zapisy lub relacje ludzi, których różne okoliczności życiowe naraziły na wielodniowy zupełny brak wody do picia, na odwodnienie zagrażające życiu, a w pojedynczych przypadkach stały się przyczyną śmierci z odwodnienia ustroju, śmierci z pragnienia jak to dawniej nazywano.

Zbieżność wielu szczegółów doznań subiektywnych, zmian stwierdzonych w organizmie obiektywnie, wzrokiem, dotykiem (np. zmiany elastyczności skóry) itd. przemawia za wystąpieniem ich jako typowych przejawów głębokiego odwodnienia organizmu i pozwala na traktowanie tych objawów jako atrybutów zbliżającej się śmierci z odwodnienia. Większa część tych relacji dotyczy ludzi zagubionych na różnych pustyniach świata, niektóre – rozbitków w katastrofach morskich, inne – uczestników wypraw wysokogórskich i in.

Dramatyczna głębokość subiektywnych doznań pragnienia „nie do wytrzymania” nie ulega wątpliwości. Jeden dzień pozbawienia wody na pustyni wystarczy do odwodnienia, wywołującego nieznośne pragnienie, zaburzenia somatyczne i wegetatywne czy wreszcie upośledzenie funkcji psychicznych. To ostatnie zjawisko zasługuje na uwagę. Większość opisów objawów towarzyszących stanowi preagonalnemu w głębokim odwodnieniu organizmu zwraca uwagę na zaburzenia czynności psychicznych i ewentualnie utratę świadomości na dość długi czas przed śmiercią. Według tych opisów najgorsze są pierwsze dni lub godziny pragnienia (zależnie od tempa utraty wody przez organizm w różnych warunkach). Później uczucie to staje się mniej dokuczliwe i śmierć następuje już bez dramatycznej aury „męczarni prowadzących do utraty zmysłów”.

Leave a Reply