Denis Jourdanet i jego historia

Francuski lekarz Denis Jourdanet, który w pierwszej połowie XIX wieku kilka lat spędził w wysoko położonych rejonach Meksyku, po powrocie do Francji opublikował swoje spostrzeżenia dotyczące wpływu przebywania na dużej wysokości na organizm. Jourdanet dostrzegł podobieństwo objawów chorobowych występujących podczas pobytu na dużych wysokościach do niektórych objawów anemii i wysunął przypuszczenie, że w obu przypadkach przyczyną ich jest „brak tlenu we krwi”, który nazwał anoksemią – termin ten stosowany jest do dzisiaj. Obserwacje Jourdaneta skierowały na zagadnienie wpływu pobytu na dużej wysokości na organizm człowieka uwagę Paula Berta, fizjologa francuskiego, który katedrę na Sorbonie objął po swoim nauczycielu, jednym z najznamienitszych badaczy w całej historii fizjologii światowej – Claude Bernardzie. Na jego zainteresowanie fizjologią wysokościową wpłynęło ponadto doniesienie meteorologa angielskiego, Jamesa Glaishera, który wzniósł się w balonie z zamiarem pobierania próbek powietrza w celu wyjaśnienia, czy w miarę podnoszenia się coraz wyżej nad poziomem morza zmniejsza się w nim – jak przypuszczano – procentowa zawartość tlenu. Na wysokości Mount Everestu (8848 m) Glaisher utracił przytomność. Całą wyprawę (uczestnikiem jej był także Gaston Tissandier, o którym będzie mowa niżej) Glaisher malowniczo opisał w książce Podróże powietrzne (Voyages aériens, Paryż 1870). Jej treść właśnie zainteresowała Berta. Badacz ten, który poświęcił się studiom wpływu na organizm obniżonego ciśnienia barometrycznego, byl równie doskonałym eksperymentatorem – konstruował do swych prac specjalną aparaturę, m.in. komory niskich ciśnień dla zwierząt (ryc. VII. 1) i ludzi (ryc. VII.2) – warto te urządzenia porównać ze współczesnymi (ryc. VII.3). Był też doskonałym obserwatorem, umiejętnie wysnuwającym właściwe wnioski z prostych

Leave a Reply