Człowiek na dużych wysokościach

Ślady życia człowieka w wysokich górach Ameryki Południowej sięgają czasów prehistorycznych. Przetrwałe do dzisiaj pozostałości cywilizacji Inków świadczą o tym, że ówcześni mieszkańcy terenów położonych na wysokości kilku tysięcy metrów nad poziomem morza byli doskonale do tego przystosowani: nie tylko potrafili zaspokajać prymitywne potrzeby biologiczne w sposób pozwalający na długotrwale przebywanie w niesprzyjających warunkach środowiska wysokogórskiego, ale rozwijali różne formy działania twórczego, często związane z koniecznością wykonywania bardzo ciężkiej pracy mięśniowej – przy transporcie i obróbce kamienia, wznoszeniu z kamienia jako podstawowego elementu struktury budowli sakralnych i in.

Obecnie co najmniej 10 min ludzi zamieszkuje rejony położone na wysokości 3500-4000 m n.p.m., z czego prawie 80% przypada na góry Tybet i Andy. W Tybecie większa część mieszkańców żyje w części południowo-wschodniej, w dolinach rzek płynących w kierunku Indii, Birmy i Chin, na poziomie 2700- -4000 m. Tylko niewielkie grupy uprawiających pasterstwo nomadów można spotkać w pozostałej części kraju, powyżej 4900 m n.p.m., gdzie roczna wielkość opadów sięga 20-25 cm, temperatura zimą obniża się do -30°C, a latem nie przekracza 15°C. Są to tereny skaliste i półpustynne, z rzadka tylko przedzielone rejonami pokrytymi skąpą roślinnością.

Na podobnej wysokości (3500-4000 m n.p.m.) żyje pasterska i rolnicza ludność wyżyn w Andach. Jeszcze wyżej sięgają osady górnicze zamieszkane przez ludzi pracujących w kopalniach cyny i srebra w Chile, Boliwii i Peru. Kopalnie można tam spotkać na wysokości 4900-5200 m n.p.m. W Boliwii, w okolicy Potosi, kilka kopalni cyny i srebra znajduje się na wysokości około 5200 m, liczne zaś kopalnie miedzi na wysokości 4900 m w okolicach Cerro de Pasco w Peru. W północnej części Chile wykryto duże i przeznaczone do eksploatacji złoża siarki na szczytach wygasłych wulkanów, na wysokości 5500-6100 m n.p.m.

Leave a Reply