Czasy podboju Peru przez konkwistadorów

Znajomość faktu biologicznego ograniczenia zdolności człowieka do życia w rejonach wysokogórskich oraz faktu nabywania takich zdolności dzięki stopniowej adaptacji sięga zamierzchłych czasów.

Wiadomo, że w czasach podboju Peru przez konkwistadorów hiszpańskich w wieku XVI obowiązywał już rozkaz władców imperium Inków, zabraniający zmuszania do pracy w wysoko położonych miejscowościach jeńców, którzy urodzili się i żyli na terenach niżej leżących! Inkowie, którzy ze względu na toczone wojny lub z innych przyczyn przesiedlali się z rejonów niżej leżących na tereny położone na poziomie kilku tysięcy metrów nad poziomem morza, nie robili tego nigdy od razu. Przesiedlenie trwało tygodnie i miesiące i przebiegało wieloetapowo – w sposób przypominający strategię dzisiejszych wypraw wysokogórskich. Tak więc fakt nabywania przez człowieka adaptacji do warunków wysokogórskich znany byl już w imperium Inków i uwzględniały go ich prawa i reguły życia.

Rozumieli to i wykorzystywali hiszpańscy najeźdźcy. Tak np. wicekról, książę Esquilache (1621) w opublikowanych i zachowanych zaleceniach dla swego następcy, markiza Guadalcazaru, nakazywał, aby mieszkańcom podbitego kraju nie zezwalać na zmianę miejsca pobytu i służby u konkwistadorów, jeżeli wiąże się to z przemieszczeniem na inną wysokość niż ta, na której byli oni urodzeni. Jeszcze Ciśnienie cząstkowe (parcjalne) tlenu – ciśnienie przypadające na ten gaz, występujący jako składnik mieszaniny gazowej (powietrza), proporcjonalne do procentowej zawartości gazu w mieszaninie i do ogólnego ciśnienia mieszaniny gazowej (powietrza). Niskie ciśnienie atmosferyczne na dużych wysokościach jest przyczyną niskiego ciśnienia parcjalnego tlenu. Procentowa zawartość gazów w powietrzu nie zmienia się na tych wysokościach w stopniu biologicznie istotnym.

Leave a Reply