„Choroba sieroca”

Osobnym zagadnieniem – częściowo tylko związanym z omawianymi tu sprawami – są fizjologiczne skutki pozbawienia dziecka we wczesnych okresach rozwoju wpływu pozytywnych bodźców emocjonalnych. Obserwacje i badania dzieci rosnących bez kontaktu z rodzicami w domach dziecka dowodzą jednoznacznie niezbędności dla ich prawidłowego rozwoju działania „pozytywnych emocji” związanych z takim kontaktem.

Deprywacja emocjonalna wywiera hamujący wpływ nie tylko na rozwój intelektualny dziecka, ale i na jego rozwój fizyczny. U sierot narażonych na emocjonalnie negatywne wpływy otoczenia opisywano zahamowanie wzrostu. W badaniach na szympansach stwierdzono opóźnienie rozwoju kośćca według wskaźników tzw. wieku kostnego wówczas, gdy pozostawały one w warunkach deprywacji emocjonalnej.

Wysuwane są przypuszczenia, że zubożenie środowiska ze szczególnym ograniczeniem wpływów emocjonalnych modyfikuje czynność tych części mózgu, które kontrolują system wewnątrzwydzielniczy. Taki wpływ jest dobrze znany i polega przede wszystkim na zmianie czynności neuronów podwzgórza, w których powstają neurohormony. Związki te uwalniane są w różnych ilościach do krwi, która stamtąd kieruje je do przedniego płata przysadki mózgowej. W przednim płacie przysadki z kolei wytwarzane są takie hormony, jak hormon wzrostu, hormony kontrolujące czynność tarczycy, kory nadnerczy, gruczołów płciowych i in. Wytwarzanie hormonów przedniego płata przysadki kontrolowane jest przez wspomniane neurohormony podwzgórzowe.

Jest to jedna z dróg, na jakich zmiany w wyższych częściach układu nerwowego, stanowiące podłoże stanów emocjonalnych, mogą modyfikować procesy przemiany materii, powodując zmiany w przebiegu wzrostu, dojrzewania itd.

Leave a Reply