Choroba górska

Choroba górska występuje przy zbyt szybkim tempie wspinania się na coraz większą wysokość, czasem dopiero po pewnym okresie pobytu na niej, czasem po wielu latach pobytu (dezaklimatyzacja?): niektórzy ludzie są na nią bardziej wrażliwi niż inni i trudno to z góry przewidzieć.

Badania nad patogenezą przewlekłej choroby górskiej prowadzi teraz m.in. syn wspomnianego badacza, prof. Carlos Monge jr. W wykładzie wygłoszonym w roku 1974 na uniwersytecie w Cambridge zwrócił on uwagę na fakt przeoczony dotychczas: większość przypadków tej choroby występuje po wielu latach pobytu w wysoko położonych regionach górskich, nie tyle ze względu na długotrwałość ekspozycji na hipoksję, ile ze względu na starzenie się mieszkańców tych rejonów. Być może utrata zdolności adaptacyjnych organizmu w miarę starzenia się (główna fizjologiczna cecha starzenia się) leży u podłoża tej choroby ?

Inną chorobą grożącą przybyszom w wysokie góry jest obrzęk płuc. Niektórzy badacze traktują go jako jedną z postaci ostrej choroby górskiej. Ostry obrzęk płuc rozwija się szybko, często przy pierwszym narażeniu na niskie ciśnienie tlenu w powietrzu lub narażeniu na niskie ciśnienie po pewnym czasie pobytu na mniejszej wysokości, często podczas wysiłku fizycznego w wysokich górach, zwłaszcza wykonywanych przez ludzi nie przygotowanych fizycznie (wspinaczka, narciarstwo, pełnienie służby wojskowej i in.). Choroba ta grozi przede wszystkim na wysokościach powyżej 3000 m i rozwija się w ciągu kilku godzin lub dni po osiągnięciu takiej wysokości. Jej przyczyną staje się wzrost przepuszczalności ścian naczyń włosowatych w płucach i przesiąkanie osocza krwi do przestrzeni pozanaczyniowej i światła pęcherzyków płucnych. Dlaczego tak się dzieje – nie wiadomo. O powadze zagrożenia tą chorobą w wysokich górach może świadczyć wystąpienie przeszło 300 jej przypadków wśród żołnierzy hinduskich w Himalajach w czasie konfliktu hindusko-chińskiego w roku 1963.

Leave a Reply