Choroba górska – kontynuacja

Innym zagrożeniem zdrowia w warunkach hipoksji wysokościowej jest nadciśnienie płucne w obrębie krążenia krwi w płucach i jego wpływ na serce. Obniżenie ciśnienia parcjalnego tlenu we wdychanym powietrzu powoduje skurcz naczyń krwionośnych płuc, powodujący wzrost ciśnienia krwi w krążeniu płucnym. Można taką reakcję uważać za przejaw obrony przed hipoksją – zwiększenie ciśnienia krwi płynącej w naczyniach krwionośnych płuc ułatwia bardziej równomierny jej przepływ przez całą sieć naczyniową płuc, we wszystkich ich częściach, poprawiając w ten sposób warunki wymiany gazów między krwią i pęcherzykami płucnymi.

Jeżeli jednak taki stan utrzymuje się dłużej – powoduje przeciążenie prawej komory serca (tłoczącej krew do płuc), jej powiększenie, a nawet niewydolność jej mięśnia. Elektrokardiograficzne cechy przeciążenia prawej komory serca stwierdzano u alpinistów przebywających na dużych wysokościach. U niektórych zdjęcia rentgenowskie wykonane bezpośrednio po zejściu do wysoko położonej bazy (zaopatrzonej oczywiście w sprzęt medyczny) potwierdzały przerost prawej komory. Ostatnio coraz częściej rozpoznaje się wśród przybyszów w wysokie góry (turyści, narciarze, żołnierze itp.) także przypadki ostrego obrzęku mózgu.

W organizmie człowieka narażonego na wpływ hipoksji wysokościowej rozwijają się więc zmiany, które – z jednej strony – ułatwiają choćby częściowe wyrównanie braku tlenu w powietrzu, z drugiej – mogą przeciążać różne narządy i uszkadzać tkanki. Organizm płaci nieraz za przystosowanie do hipoksji wysoką cenę.

Leave a Reply