Antonio Viterbi i jego przypadek

D.J. Larrey, naczelny chirurg armii Napoleona we wschodnim Egipcie i Syrii, przedstawił we wspomnieniach z wyprawy afrykańskiej w roku 1798 bogaty opis cierpień żołnierzy korpusu ekspedycyjnego, spowodowanych przez „piekące gorąco” pustyni i pragnienie. Natomiast śmierć wywołaną tymi warunkami, w których żołnierze wykonywali ogromne wysiłki fizyczne, opisywał jako spokojną i łagodną, choć przy okazji zwrócił uwagę na to, że starał się im przynieść ulgę w cierpieniach dając do wypicia, ze skąpych zapasów, małe ilości wody z dodatkiem kilku kropli alkoholu.

Antonio Viterbi, prawnik z okresu Pierwszej Republiki we Francji, w okresie Restauracji w roku 1821 skazany na śmierć za udział w działaniach spiskowych przeciw monarchii, chcąc uniknąć śmierci na szafocie podjął głodówkę, nie przyjmując pokarmów ani wody. Do ostatnich chwil życia prowadził dziennik, opisując codziennie, choć w kilku zdaniach, swoje przeżycia, odczucia i myśli. Dziennik ten przytaczany jest w różnych urywkach w kilku pracach poświęconych biologicznym i medycznym aspektom głodu i pragnienia.

Uczucie głodu i pragnienia narastały stopniowo, po czym głód już po kilku dniach nieprzyjmowania pokarmów złagodniał i ustąpił zupełnie, natomiast pragnienie narastało nadal, dominowało w odczuciach skazańca, stanowiąc główną jego dolegliwość. Wreszcie i to uczucie złagodniało. Ostami zapis w dzienniku Viterbiego mówi o zupełnym ustąpieniu pragnienia i braku uczucia głodu, pisze on, że „…panuje uczucie uniwersalnej łagodności (calm), nie tylko w moim sercu i mojej świadomości, ale także w całym moim organizmie”. Antonio Viterbi zmarł w dwa dni później, po 17 dniach nieprzyjmowania pokarmów i wody. Określenie uczucia „łagodność” przed śmiercią jest podobne do tego, jakim określił stan ostatnich chwil żołnierzy ginących z odwodnienia lekarz armii napoleońskiej.

Leave a Reply