Antonio Viterbi i jego przypadek cz. II

Dziennik Viterbiego potwierdza przekonanie, że głód po pewnym czasie można tolerować, pragnienie natomiast nasila się ciągle, stając się uczuciem nie do zniesienia. Dopiero w stanie preagonalnym uczucie pragnienia może złagodnieć, mimo odwodnienia organizmu, przypuszczalnie na skutek głębokich zmian w czynności ośrodkowego układu nerwowego, stanowiącego tkankowy substrat odczuć.

Do najbardziej popularnych i najbardziej wiarygodnych opisów zagubienia w pustyni, krańcowego odwodnienia, wyczerpania organizmu i pragnienia należy opis przedstawiony przez geografa i dyrektora Muzeum Publicznego w St. Louis, W.J. McGee, dotyczący przypadku Meksykanina, Pablo Valencia, po trosze awanturnika i poszukiwacza złota, który 15 lipca 1905 r. opuścił obóz badawczy McGee, założony około 75 mil w kierunku południowo-wschodnim od Yumy, w rejonie pustynnym, prawie zupełnie pozbawionym źródeł wody. Pablo (bardziej znane stało się w piśmiennictwie jego imię niż nazwisko) wyruszył ze swoim towarzyszem Jesusem Riosem w kierunku, jak wierzył, zapomnianej kopalni złota. Jego towarzysz powrócił do obozu tego samego dnia, prowadząc oba konie, które wzięli ze sobą na wyprawę, i tłumacząc, że konie nie mogły iść dalej z powodu braku wody, natomiast Pablo miał kontynuować wyprawę pieszo, umawiając się ze swym towarzyszem na ponowne spotkanie w odległym od obozu miejscu, do którego ten ostatni miał doprowadzić napojone zwierzęta.

Pablo zaginął w pustyni i odnaleziony został po prawie siedmiu dniach. W ciągu tego czasu przebył konno pierwsze 35 mil i następnie poszedł lub przeczołgał się dalsze 100-150 mil. Pozostawał na pustyni bez wody przez 160 godzin, jeżeli nie liczyć kilku kropli, jakie udało mu się uzyskać ze skorpiona i kilkunastu owadów pustynnych. Przez 4-5 dni wypijał skąpe ilości własnego moczu – postępowanie, którego wartość dla przeżycia jest wątpliwa. Utracił około 25% ciężaru ciała. Ponadto wykazywał liczne głębokie urazy, stłuczenia, przecięcia skóry i in., które same mogą wywołać wstrząs. Jego niezwykła wytrwałość i wola życia były siłą, której zawdzięczał impuls do poruszania się i poszukiwania ratunku. Dzięki temu ostatecznie zbliżył się z powrotem do obozu, gdzie został odnaleziony. McGee zapisał dokładnie własną relację Pablo z jego doznań i uzupełnił ją zapisem odpowiedzi, jakich Pablo udzielił mu na setki specjalnie ukierunkowanych, szczegółowych pytań. Wiarogodność tych relacji nie budzi wątpliwości. Są one do dzisiaj najbardziej chyba szczegółowym opisem zmian zachodzących w organizmie w warunkach szybko narastającego odwodnienia oraz subiektywnych doznań towarzyszących nieopanowanemu pragnieniu.

Leave a Reply