Archive for Czerwiec 13th, 2015

W warunkach hipoksji wysokościowej..

W warunkach hipoksji i alkalizacji środowiska preferowany ma być ten drugi tor metaboliczny, z wytworzeniem 2,3-DPG. Stężenie tego związku w. krwinkach czerwonych zwiększa się. Stwierdzono, że zredukowana hemoglobina (która oddała już tlen) wykazuje tendencję do wiązania 2,3-DPG. Po przyłączeniu tego związku zmniejsza się zdolność wiązania przez nią tlenu. Krzywa wiązania tlenu przez hemoglobinę przesuwa się więc w prawo, jej powinowactwo do tlenu maleje.

Czytaj dalej »

Mechanizm sterujący łaknieniem soli

W nielicznych badaniach stwierdzono, że u niektórych zwierząt doświadczalnych uszkodzenie chirurgiczne pewnych okolic mózgu modyfikuje ich zainteresowanie solą w warunkach jej niedoboru w organizmie. Można sobie wyobrazić, że w tych właśnie okolicach mieszczą się struktury nerwowe związane z mechanizmem łaknienia soli. Aktywacja tych okolic miałaby wyzwalać złożone zmiany w czynności układu nerwowego, modyfikujące preferencje pokarmowe czy nawet zmuszające do poszukiwania i spożywania soli. Są to jednak, jak dotąd, hipotezy nie potwierdzone jeszcze przez odpowiednio krytyczne badania doświadczalne.

Czytaj dalej »

Zagadnienie adaptacji do odwodnienia organizmu cz. II

Mechanizm powstawania i ewentualne znaczenie biologiczne tego zjawiska, a nawet warunki jego rozwoju do niedawna były mało znane. Zwracano czasem uwagę, że odwodnienie dowolne powstaje zwykle wtedy, kiedy występuje wzrost temperatury wewnętrznej ciała, np. właśnie podczas pracy mięśniowej w gorącym otoczeniu. Wydawało się to biologicznym nonsensem. Z punktu widzenia adaptacji jako mechanizmu fizjologicznego zwiększającego szanse przeżycia pobudzenie pragnienia i uzupełnienie strat wody wydawały się jedyną reakcją, jakiej w takich warunkach można było oczekiwać. Czym za tym jest „odwodnienie dowolne” – wyrazem szczególnego przystosowania do warunków, w jakich występuje, czy wyrazem upośledzenia czynności organizmu przez te warunki? Odpowiedź na to pytanie jest bardzo trudna. Istnieją dane wskazujące na to, że u ludzi zaaklimatyzowanych do pracy w gorącym otoczeniu „odwodnienie dowolne” osiąga mniejszą głębokość niż u ludzi niezaaklimatyzowanych.

Czytaj dalej »

Utrata wapnia

Wspomniano, że pewna część całej utraconej w stanie nieważkości przez organizm wody pochodzi z wnętrza komórek, z tzw. przestrzeni śródkomórkowej. Jaki jest mechanizm zmniejszenia objętości wody zewnątrzkomórkowej (w tym osocza krwi), wyjaśniono wyżej. Dlaczego tracą wodę również same komórki – nie wiadomo. Przypuszczalnie działają dwie przyczyny. Ponieważ organizm w wyniku parowania traci czystą wodę, stężenie pozostawionych w przestrzeni zewnątrzkomórkowej soli i innych związków zwiększa się. Powoduje to różnicę ciśnień osmotycznych między płynem wypełniającym komórki i płynem otaczającym je (zewnątrzkomórkowym), w którym ciśnienie to zwiększa się. W wyniku działania sił osmotycznych pewna objętość wody jest przemieszczana z komórek do otaczającego je płynu dopóty, dopóki ciśnienia osmotyczne po obu stronach błon komórkowych ponownie nie wyrównają się. Drugą przyczyną utraty przez komórki, przynajmniej mięśniowe, wody może być omówiona już wcześniej degradacja ich struktury w warunkach nieważkości. Destrukcji (atrofii) komórek mięśniowych towarzyszy zmniejszenie ilości zawartego w nich glikogenu. Z glikogenem mięśniowym związana jest woda (1 ml wody z 4,9 g glikogenu), która w takiej sytuacji zostaje uwolniona.

Czytaj dalej »